Home » Most Popular Articles » လိုရာကိုဆြဲေျပာရဲတဲ့လူ - ထက္ေက်ာ္

Make Yangon Media Your Home page

လိုရာကိုဆြဲေျပာရဲတဲ့လူ - ထက္ေက်ာ္

ေရကူးညာတင္၊ ေကာက္ပင္ရိတ္လွီး၊ ေရစီးေဘာင္ဆန္၊ အိုးတန္ဆန္ခတ္၊ ဆီပြတ္ က်ည္ေပြ႕၊ ဆင္ေ၀ွ႔ရန္ေရွာင္၊ ေတာင္သူယာခုတ္၊ ၾကက္ဆုတ္ခြပ္ျဖစ္၊ ေရစစ္ကရား၊ ခက္တင္ ေမာင္းႏွင္းဆိုတဲ့ စကားႀကီး ဆယ္ခြန္းဟာ ျမန္မာေတြရဲ႕ စကားပရိယာယ္ၾကြယ္၀မႈကို ေဖာ္ျပ ေနတဲ့ သာဓကပဲျဖစ္ပါလိမ့္မယ္၊ ‘စကား’ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ဟာ က်ယ္၀န္းနက္နဲမ်ားျပားလွေပ မယ့္ “လူသားအားလံုး သို႔မဟုတ္ လူမ်ဳိးတစ္မ်ဳိး၏ အစိတ္အပိုင္းတစ္ရပ္ ေျပာဆိုသံုးစြဲေသာ အနက္ရွိ ႏႈတ္ျမြက္သံအေပါင္း”ဆိုတဲ့ ဖြင့္ဆိုခ်က္ဟာ အနီးစပ္ဆံုးနဲ႔အက်ယ္၀န္းဆံုး ျဖစ္ပါလိမ့္ မယ္။ စကားကို ၀ိ၀ါဒခ်ဲ႕ထားတဲ့ ‘စကားေၾကာ’၊ ‘စကားကြၽံ’၊ ‘စကားထည့္’၊ ‘စကားခ်ီး’ စသည္ ျဖင့္ အမ်ဳိးေပါင္း ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္ကို ျမန္မာစာအဖြဲ႕ကျပဳစုတဲ့ ျမန္မာအဘိဓာန္ အက်ဥ္းခ်ဳပ္မွာ ေတြ႕ႏိုင္ရဲ႕။ ဒီေဆာင္းပါးမွာေတာ့ စကားပရိယာယ္ ၾကြယ္၀လြန္းတဲ့သူေတြရဲ႕အေၾကာင္းကို တင္ျပထားပါတယ္။ စကားကို လိုရာဆြဲေျပာရဲတဲ့ အေၾကာင္းေတြကို တင္ျပခ်င္တာပါ။

အမတ္ႀကီးဦးေပၚဦးဆိုတာ အမ်ားသိပုဂၢဳိလ္ႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ စကားကတ္၊ စကားေကာ္၊ စကားထည့္၊ စကားထြက္ေတြကို ေကာင္းေကာင္းကြၽမ္းတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ အမရပူရ နန္းတည္ ဘိုးေတာ္မင္းတရား လက္ထက္ကစၿပီး မင္းသံုးဆက္တိုင္တုိင္ အမႈေတာ္ထမ္းလာခဲ့တဲ့ အမတ္ႀကီးတစ္ပါးပါ။ ဥာဏ္ပါရမီျပည့္စံုၿပီး တခၤဏုပၸတၱိဥာဏ္ထက္ျမက္႐ံုမက စကားပရိ ယာယ္ ၾကြယ္၀သူလည္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မင္းကို ရႊင္ၿပံဳးေအာင္ ဇ၀နဥာဏ္နဲ႔ ေျပာဆိုတတ္႐ံုမက ကိုယ့္တုိင္းျပည္နဲ႔ ကိုယ့္အရွင္သခင္ရဲ႕ အခက္အခဲေတြ ႀကံဳလာရင္ မွန္ကန္ရဲရင့္စြာနဲ႔ ေျပာဆို ေလွ်ာက္ထားလုပ္ကိုင္တတ္ပါတယ္။ အမတ္ႀကီးဦးေပၚဦးဟာ တခ်ဳိ႕ကိစၥေတြမွာ “ဆီပြတ္က်ည္ေပြ႕” လိုစကားကို ကိုယ္လိုရာ ဆြဲေျပာရဲခဲ့တာ ေတြကိုလည္း ေတြ႕ရမွာ ျဖစ္ပါ တယ္။

တစ္ခါက ဘိုးေတာ္မင္းတရားႀကီးဟာ ေလနာထတဲ့ေရာဂါ ရေတာ္မူပါတယ္။ ေဆး ေၾကာက္တဲ့ ဘုရင္ဟာ ပူ-ငန္-စပ္-ခါးအရသာရွိတဲ့ ေဆးမ်ဳိးေတြကို မမီွ၀ဲပဲ ေထာပတ္ကိုစား႐ံုနဲ႔ ေ၀ဒနာေပ်ာက္ခ်င္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဦးေပၚဦးကိုေခၚၿပီး “ေပၚဦးေရ-ငါကိုယ္ေတာ္ျမတ္ ေလနာ ေ၀ဒနာအတြက္ ေထာပတ္ကို ပြဲေတာ္တည္လွ်င္ သင့္ပါမလားကြယ္”လို႔ ေမးတဲ့အခါ “ေထာပတ္လဲ သင့္ပါ၏။ ပ်ားရည္လဲ သင့္ပါ၏ ဘုရား”လို႔ ေလွ်ာက္သတဲ့။ ဒါနဲ႔ ဘုရင္က ထပ္ၿပီး “တင္လဲကိုေႏႊးၿပီး ႏွမ္းဆီခပ္ေသာက္ရင္ေကာ သင့္ပါ့မလား.. ေပၚဦးရဲ႕”လို႔ ေမးျပန္တဲ့ အခါ “ဆီဦး-တင္လဲသင့္ပါ၏။ ပ်ားရည္လဲ သင့္ပါ၏ ဘုရား”လို႔ ေလွ်ာက္တင္ျပန္သတဲ့။ ဘုရင္ကို သူေသာက္ေစခ်င္တဲ့ ပ်ားရည္ ပါသြားေလေအာင္ လိုရာကိုဆြဲေလွ်ာက္ရဲတဲ့ ဦးေပၚဦးပဲျဖစ္ ပါတယ္။ “ဟဲ့-ေပၚဦးရဲ႕ နင္-ေလွ်ာက္တင္ေနတဲ့ ပ်ားရည္နဲ႔ ငါေျပာတဲ့ ေထာပတ္-တင္လဲ-ဆီဦး တို႔မွာ ဘယ္ဟာက ပိုေကာင္းမလဲကြဲ႕”လို႔ ေမးျမန္းတဲ့အခါ ဦးေပၚဦးဟာ ရွင္ဘုရင္ကို သူစား ေစခ်င္တဲ့ ပ်ားရည္လဲပါ၊ ဘုရင့္ဆႏၵျဖစ္တဲ့ အျခားအရာေတြလဲ ပါသြားရေလေအာင္ “အရွင္မင္း ႀကီးမိန္႔တဲ့ ေထာပတ္-တင္လဲ-ဆီဦးတို႔နဲ႔ ပ်ားရည္ကို စတုမဓူအညီအမွ်က်ဳိခ်က္ၿပီး ပြဲေတာ္တည္ရင္ အသင့္ျမတ္ဆံုးပါပဲဘုရား”လို႔ ေလွ်ာက္တင္တဲ့ အတြက္ ရွင္ဘုရင္ခမ်ာ သူေျပာသလုိ စတုမဓူကိုပဲ က်ဳိခ်က္မွီ၀ဲလိုက္ရတယ္လို႔ ဖတ္႐ႈေလ့လာဖူးပါတယ္။ ကိုယ့္စကားကိုယ္ ေအာင္ျမင္ေအာင္ လိုရာဆြဲၿပီး ေျပာရဲတဲ့သူအျဖစ္ အမတ္ႀကီး ဦးေပၚဦးကို ပထမဆံုး တင္ျပပါရေစ။

ေနာက္တစ္ဦးကေတာ့ ‘ဟင္နရီကစ္ဆင္ဂ်ာ’ ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္ေအးကာလ ၁၉၇၂-၇၃ ေလာက္ကပါ။ အေမရိကန္နဲ႔ ဆိုဗီယက္တို႔ဟာ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းကိစၥအတြက္ ထိပ္တိုက္ ရင္ဆိုင္ရေတာ့မလို ျဖစ္ေနစဥ္ကပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အေမရိကန္ရဲ႕ အထူးသံတမန္ ဟင္နရီ ကစ္ဆင္ဂ်ာဟာ ၀ါရွင္တန္နဲ႔ ေမာ္စကုိ၊ ကိုင္႐ုိနဲ႔ ဒမတ္စကတ္၊ အစၥေရးနဲ႔ အာရပ္ကမၻာၾကား လြန္းျပန္ခရီးသြားၿပီး ပဋိပကၡေတြေျပေလ်ာ့ဖို႔ ႀကိဳးစားေနရပါတယ္။ အင္မတန္ နက္နဲ႐ႈပ္ေထြးတဲ့ ျပႆနာေတြကို ေျပးလႊားေျဖရွင္းၿပီး တစ္ဖက္နဲ႔တစ္ဖက္ ရင္ၾကားေစ့ေပးေနသူ ျဖစ္ေလေတာ့ သူ႔ကို ႏိုင္ငံေရးေလာကသာမက သတင္းေလာကကပါ စိတ္၀င္စားၾကပါတယ္။

 တစ္ရက္မွာေတာ့ ‘ကစ္ဆင္ဂ်ာ’ တစ္ေယာက္ အီရန္ႏိုင္ငံ၊ တီဟီရန္ၿမိဳ႕က ညကလပ္တစ္ခုမွာ ေရာက္ေနတယ္ဆိုတဲ့သတင္းကို သတင္းေထာက္ေတြက အနံ႔ရသြားပါတယ္။ ဒါနဲ႔တစ္ၿပံဳႀကီး လိုက္သြားၾကတဲ့အခါ ‘ကစ္ဆင္ဂ်ာ’ကို တကယ္ပဲ အဲဒီညကလပ္မွာ ေတြ႕ရတာပါပဲ။ ဗိုက္လႈပ္ကေခ်သည္တစ္ဦးကို ေပါင္ေပၚမွာတင္ထားတဲ့ အေနအထားနဲ႔ပါ။ အကင္းပါးတဲ့ ကစ္ဆင္ဂ်ာဟာ သတင္းေထာက္ေတြ ဘာမွမေမးရခင္မွာ “ကြၽန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြ ႐ုရွားကို သြား-သြားၿပီး တင္းမာေရးေတြေလ်ာ့ပါးဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနရတာဟာ ေဟာ- ဒီလို ကေလးမေလး ေတြအတြက္ လံုၿခံဳေဘးကင္းတဲ့ ကမၻာႀကီးျဖစ္လာေအာင္ ထိန္းသိမ္းေနရတာပါ”လို႔ ရွင္းျပ သတဲ့။ စကားႀကီးဆယ္ခြန္းထဲက “ဆင္ေ၀ွ႔ရန္ေရွာင္” သေဘာမ်ဳိး ေျပာသြားတာလို႔ ထင္ပါ တယ္။ အင္မတန္ စကားတတ္တဲ့ ကစ္ဆင္ဂ်ာပါ။ သူ႔ကိုလည္း “လိုရာကို ဆြဲေျပာရဲတဲ့ ပုဂၢိဳလ္” အျဖစ္ စာမတင္ထိုက္ေပဘူးလား...။

 သူလိုလူမ်ဳိး ေနာက္တစ္ဦးလည္း ရွိပါေသးတယ္။ တ႐ုတ္ျပည္က ေမာ္စီတုံးပဲျဖစ္ပါ တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က အေမရိကန္သမၼတ ဂြၽန္အက္ဖ္ကေနဒီ လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္ခံရၿပီးခ်ိန္ အေမရိကန္သမၼတကေတာ္ ဂ်က္ကလင္းကလည္း “ဂ်က္ကလင္းကေနဒီ” ဘ၀ကေနၿပီး “ဂ်က္ ကလင္း အိုနာစစ္”ျဖစ္သြားခ်ိန္ တစ္ကမၻာလံုးကလည္း အဲဒီကိစၥကို စိတ္၀င္စားေနၾကတဲ့ အခ်ိန္၊ ႏိုင္ငံအမ်ားစုဟာ အဲဒီသတင္းနဲ႔အတူ အေရွ႕နဲ႔အေနာက္ရဲ႕ ေျပာင္းသြားႏိုင္တဲ့ စစ္ေရး ခ်ိန္ခြင္လွ်ာ အေျခအေနကို စိုးရိမ္တႀကီး အကဲခတ္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္ပဲ ဆိုပါေတာ့။

 တစ္ရက္ေတာ့ ဥကၠ႒ႀကီးေမာ္စီတုံးကို ‘ဗ်ဴး’ခြင့္ရတဲ့ သတင္းစာဆရာ တစ္ဦးက ေမး သတဲ့။ “ဥကၠ႒ႀကီးခင္ဗ်ား- တကယ္လို႔သာ အေမရိကန္သမၼတ လုပ္ႀကံမခံရဘဲ ဆိုဗီယက္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး က႐ူးေရွာ့သာ လုပ္ႀကံခံခဲ့ရရင္ အေျခအေနေတြဟာ ဘာေတြျဖစ္သြားႏိုင္သလဲတဲ့..” တဲ့ေလ။ ဒီေတာ့ ေမာ္စီတုံးက သတင္းေထာက္ေတြဘက္လွည့္ၿပီး ၿပံဳးၿပံဳးႀကီး ဒီလုိေျပာလိုက္သတဲ့.. “အေသခ်ာဆံုးကေတာ့ အိုနာစစ္ဟာ က႐ူးေရွာ့ရဲ႕မိန္းမကို မယူတာပဲဗ်” တဲ့ေလ။ သတင္းေထာက္ရဲ႕ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔မႈနဲ႔ေမးတဲ့ အေမးရဲ႕ေနာက္က ကမၻာႀကီးရဲ႕ အေရးႀကီးတဲ့ အေျခအေနေတြကို ေပါ့ေပါ့တန္တန္ သေဘာထားသလိုနဲ႔ ေျဖသြားတာပါ။
 စကားကို သြယ္၀ိုက္တံု႔ျပန္ၿပီး ရယ္စရာ လုပ္ပစ္လိုက္တဲ့ သေဘာမ်ဳိးပဲျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ဖက္လူရဲ႕ အေလးအနက္ထားေမးလိုက္တဲ့ ေမးခြန္းကို အေလးမထားဟန္နဲ႔ ကိုယ္လိုရာ ဆြဲေျဖလိုက္တဲ့သေဘာပါ။ စကားႀကီးဆယ္ခြန္းထဲက ဘယ္စကားျဖစ္မယ္ဆိုတာ ကိုယ္တုိင္ သာ ေတြးၾကည့္ပါေတာ့။ ဒါေၾကာင့္ သူဟာလည္း လိုရာကိုဆြဲေျပာရဲတဲ့သူေတြထဲက တစ္ဦး အပါအ၀င္ ဆိုရင္ မွားမွာမဟုတ္ပါဘူး။
စကားကို ကိုယ္လိုရာဆြဲၿပီး ေျပာရဲတဲ့သူေတြဟာ စကားအရာမွာ အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ သူေတြလု႔ိ ျမင္ပါတယ္။ စကားပရိယာယ္ ၾကြယ္သူေတြလို႔ ျမင္ပါတယ္။

 ဘုရားအေလာင္းမဟုတ္ေပမယ့္ ကြၽဲေက်ာင္းသားေမးသမွ် ေျဖၾကားႏိုင္တဲ့သူေတြပါ။ ဥပမာပါ- “ဒီႏွစ္ ရြာက စီးပြားေရးဘယ္လိုလဲ”လို႔ ေမးသူက ေမးလိုက္တယ္ဆိုပါေတာ့၊ “မုဆိုးမ ေဒၚေခ်ာေတာင္ ရဟန္းခံရွင္ျပဳလုပ္ေနတာသာၾကည့္”လို႔ ေျဖခဲ့ရင္ အေျခအေန ေကာင္းေနၿပီ ဆိုတာ ခန္႔မွန္းႏိုင္ပါၿပီ၊ ဒါမွမဟုတ္ “တမာပင္ေတြေတာင္ ငံုးတိုတိုျဖစ္ေနၿပီ”လို႔ ၾကားေကာင္း ၾကားရႏိုင္ပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ မိုးေခါင္- အလုပ္မျဖစ္၊ သီးႏွံမရ၊ ကြၽဲႏြားေကြၽးဖို႔မရွိလို႔ ႏြားစာကိုေတာင္ တမာပင္က တမာရြက္ေတြ ခုတ္ေကြၽးေနၾကရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ “တမာပင္ေတြေတာင္ ငံုးတုိတုိျဖစ္ေနၿပီ”လို႔ ရြာမွာ စီးပြားေရး မေကာင္းတဲ့အေၾကာင္း သြယ္၀ိုက္ေျပာတတ္တာမ်ဳိး ေတြလည္း ရွိတတ္ရဲ႕။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒါေတြဟာ စကားၾကြယ္တဲ့သေဘာမို႔ ႏွစ္ၿခိဳက္စရာ ေကာင္းလွပါတယ္။

 တခ်ဳိ႕က စကားေတာင္စားလို စကားၾကြယ္တတ္သလို ခ်ီပါသား၊ ပခန္းသားလို စကား တတ္သူလည္း ရွိရဲ႕။ စကားကို ကပ္ေျပာတတ္တဲ့ “လွေတာသား”နဲ႔ “နတ္ကန္ဦးသား”လို လူေတြကလည္း အမ်ားအျပားပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အားလံုးဟာ စကားအရာမွာ အမ်ားတကာနဲ႔ မတူတဲ့သူေတြဆိုတာကိုေတာ့ အသိအမွတ္ျပဳရပါလိမ့္မယ္။ တုိင္းျပည္တစ္ျပည္မွာ စကားပရိ ယာယ္ ၾကြယ္သူေတြ ေပါမ်ားတာဟာ ေကာင္းတယ္လို႔ျမင္ပါတယ္။ သူတို႔ဟာ တုိင္းျပည္ရဲ႕ ရတနာဆိုရင္ မမွားပါဘူး။

 ရတနာဆိုတာ ေသြးတတ္သူေတြရဲ႕ လက္ထဲမွာ တန္ဖုိးျမင့္သြားတတ္တာဟာ ဓမၼတာ ပါ။

 

Source: Flower News Journal Category: Most Popular Articles Action:  Printable Version  |  Mail This  |    Add favorite

 

Local news
World & Asia
Entertainment
Life Style

Health
Culture & Society
Politics & OP/View
Perspective