အစပိုင္း အယ္ဒီတာ့ဒိုင္ယာရီတစ္ပုဒ္မွာ ခင္ေမာင္ရင္၊ ေက်ာ္ေဆြ၊ ေဇာ္၀မ္း၊ ၿပီးေတာ့ ရာဇာေန၀င္း ဟူသည့္ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ မ်ဳိးဆက္တစ္ ဆက္ႏွင့္တစ္ဆက္အၾကား နားလည္မႈ တည္ ေဆာက္ျခင္းကို ကြၽန္ေတာ္ ေရးခဲ့သည္။ ထိုသုိ႔ ေရးၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္ တုိင္ေရာ လိုက္နာမႈ ဘယ္ေလာက္မ်ားရွိခဲ့ပါသနည္း ျပန္ဆန္းစစ္မိသည္။ ထိုစာေရးသည့္အခ်ိန္ကို ျပန္ တြက္ၾကည့္လွ်င္ သံုးေလးႏွစ္မ ကၿပီ။ ရွက္ရွက္ႏွင့္၀န္ခံရလွ်င္ ေခါင္းခါမိမည္ ေသခ်ာသည္။ အဲသည္တုန္းက ႐ုပ္ရွင္ေတြအေၾကာင္း ေတြးမိျခင္းျဖစ္သည္။ ယခုေတြးမိ သည္မွာ ဂီတႏွင့္ပတ္ သက္ေနေလသည္။

            ကြၽန္ေတာ္က ဂီတကိုႏွစ္သက္သည္။ သီခ်င္းေတြကို ႀကိဳက္သည္။ အဆိုေတာ္တစ္ ေယာက္ မျဖစ္ခ်င္ေသာ္လည္း သီခ်င္းဆိုရ သည္ကိုမူ အလြန္၀ါသနာပါသည္။ သို႔ေသာ္ ခက္ သည္က ကြၽန္ေတာ္ဆိုသည့္သီခ်င္းေတြမွာ ဟိုေခတ္က ကာလေပၚဟုသိၾကသည့္ အႏွစ္(၂၀) ထက္မက ေဟာင္းေနေသာ ေတးအိုမ်ားသာျဖစ္ေနသည္။ ကိုျမႀကီး၏ ‘မိုး’ကဲ့သုိ႔ေသာ သီခ်င္း မ်ဳိး၊ ၀င္းဦး၏ ‘ေရႊအင္း၀’လို သီခ်င္းမ်ဳိးကအစ စႏၵရားခ်စ္ေဆြ၊ စႏၵရားလွထြတ္၊ စႏၵရားထြန္း ၫြန္႔တို႔၏ ေတးမ်ားအလယ္ လႊမ္းမိုးတို႔၊ ေအာင္ရင္တို႔အဆံုး သီခ်င္းေအးေအးမ်ားကို ကြၽန္ ေတာ္က သေဘာက်သည္။ ထိုျမန္မာသံေတးမ်ားသည္သာ ရသပါသည္၊ ခံစားခ်က္ကို ထိထိ မိမိ ဖြဲ႕ႏိုင္ စြမ္းသည္ဟု ယံုၾကည္ထားသည္။ ထိုသီခ်င္းမ်ားသည္ ကဗ်ာဆန္သည္၊ ဂီတဆန္ သည္ဟု ထင္ထားသည္။ ထိုသီခ်င္းမ်ားသည္ အႏုပညာေျမာက္သည္ဟု အစြဲထားသည္။

            လူစံု၍ သီခ်င္းဆိုၾကသည့္အခါတုိင္း ကြၽန္ေတာ္က အဲဒီသီခ်င္းေတြကိုသာ ေရြးဖြင့္ဆို ျဖစ္ရာ က်န္သူမ်ား ၿပံဳးစိစိျဖစ္ၾကသည္။ ႐ိုးသားစြာ ၀န္ခံရလွ်င္ ကြၽန္ေတာ္က ေခတ္ေပၚဟစ္ ေဟာ့သီခ်င္းမ်ဳိးကို ဘယ္လိုမွခံစားမရ။ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ရြယ္တူတခ်ဳိ႕ ဟစ္ေဟာ့ေတြ ထဟစ္ သည့္အခါ ကြၽန္ေတာ္က အံ့အားသင့္ရသည္။ သူတုိ႔ ဒီလိုသီခ်င္းမ်ဳိးကို ခံစားသီဆိုႏိုင္သည္ကို ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ႏွင့္ ဘယ္လိုမွ စဥ္းစားၾကည့္လို႔မရျဖစ္ရသည္။

            အလုပ္မွ ေမာေမာႏွင့္ အိမ္ျပန္ေရာက္သည့္အခါ အိမ္ထဲစ၀င္သည္ႏွင့္ ၾကားရသည္က ေခတ္လူငယ္ေလးေတြသီဆိုသည့္ ဟစ္ေဟာ့သီခ်င္းသံမ်ားသာျဖစ္သည္။ သမီးက ထိုသီခ်င္း ေတြကို လုိက္ေအာ္ဆိုတတ္သည္။ “နားညည္းတယ္ကြာ၊ ပိတ္ထားလိုက္”ဟု ကြၽန္ေတာ္က ခပ္မာမာေျပာမိသည္။ သမီးက မေက်မနပ္ျဖင့္ ကက္ဆက္ကိုပိတ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ မႀကိဳက္ သျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္က ပိတ္ပင္လိုက္ျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ ႐ံုးမွာဆိုလည္း ထိုနည္းႏွင္ႏွင္ပင္၊ တပည့္ေတြက ထိုသီခ်င္းေတြကို စြဲစြဲလမ္းလမ္း ဖြင့္တတ္သည္။ အက်ယ္ႀကီးဖြင့္တတ္သည္။ “ပိတ္ေပးၾကပါကြာ”ဟု ကြၽန္ေတာ္က တားယူရသည္။ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေၾကာက္လို႔သာ သူတုိ႔က သီခ်င္းေတြပိတ္လိုက္မည္။ စိတ္ထဲက ေက်နပ္ၾကမည္မဟုတ္ဟု ကြၽန္ေတာ္ သိေနသည္။ တခ်ဳိ႕ဆိုလွ်င္ ဒိတ္ေအာက္ေနတဲ့လူႀကီးဟုပင္ တီးတိုးေျပာခ်င္ေျပာၾကမည္။ ကိစၥမရွိ၊ ကြၽန္ ေတာ္ မၾကားခ်င္သည္ကို မၾကားရရင္ၿပီးေရာ ကြၽန္ေတာ္သေဘာထားခဲ့သည္။

            ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ သီခ်င္းမ်ားႏွင့္ပတ္သက္လာလွ်င္ အိမ္မွာေရာ႐ံုးမွာပါ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ သမီးအၾကား၊ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ တပည့္မ်ားအၾကားမွာ မေက်မလည္အၿမဲျဖစ္ရသည္။ တစ္ခါ တစ္ခါ ပဋိပကၡအသြင္ပင္ ေဆာင္ခ်င္ေဆာင္သြားႏိုင္သည္။

             အဲသည္အခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္က ကိုယ္တိုင္ေရးခဲ့သည့္ ခင္ေမာင္ရင္၊ ေက်ာ္ေဆြ၊ ေဇာ္ ၀မ္း၊ ၿပီးေတာ့ ရာဇာေန၀င္း ဟူသည့္ စာတိုတစ္စကို ျပန္သတိရလာသည္။ မ်ဳိးဆက္ေတြကို နားလည္ဖို႔ ကြၽန္ေတာ္ေရးခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ကိုယ့္စာကိုယ္ျပန္ဖတ္ၿပီး နည္းနည္းပါးပါး အသိ၀င္ လာသည္။ တကယ့္ကို နည္းနည္းပါးပါးသာျဖစ္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္ သူတုိ႔ကိုနားလည္ေပးဖို႔ အေတာ္လိုေသးပါလားဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္သတိေပးမိလာသည္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔က ေလာကႀကီးမွာ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြပဲ ျဖစ္ခ်င္ေနၾကသည္။ ကုိယ္ ၾကားခ်င္တာေတြပဲ နားေထာင္ခ်င္ၾကသည္။ ကိုယ္ျမင္ခ်င္တာေတြပဲ ႐ႈစားလိုေနၾကသည္။ ကိုယ္မျဖစ္ခ်င္တာေတြ မျဖစ္ေစရ၊ ကိုယ္မၾကားခ်င္တာေတြ မဆိုမေျပာရ၊ ကိုယ္မျမင္ခ်င္တာ ေတြ ျမင္ကြင္းမွာ မရွိေစရဟူသည့္ ကိုယ့္အတၱႏွင့္ကိုယ္ယွဥ္ၿပီး ရခ်င္၊ ျဖစ္ခ်င္ေနၾကပါလားဟု အသိတရား နည္းနည္းပါးပါးရလာျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။

            အိမ္ျပန္ေရာက္သည့္အခါ သမီးဖြင့္သည့္သီခ်င္းေတြကို ကြၽန္ေတာ္ နားေထာင္ႏိုင္ ေအာင္ ႀကိဳးစားရဦးမည္။ ႐ံုးေရာက္လွ်င္ တပည့္ေတြႏွင့္အတူ လိုက္ၿပီး ဟစ္ေဟာ့ႏုိင္ဖို႔ ကြၽန္ ေတာ္ ျပင္ဆင္ရဦးမည္။

            ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အဲသည္အဆင့္ထိ ကြၽန္ေတာ္ မေရာက္ႏိုင္ေသးသည္ကို ကိုယ့္ ကိုယ္ကို ေ၀ဖန္ရပါမည္။ ေခတ္ကာလသီခ်င္းေတြကို ကြၽန္ေတာ္ မႀကိဳက္သည့္တုိင္၊ ခံစားလို႔ မရသည့္တုိင္ ထိုသီခ်င္းသံေတြၾကားသည့္အခါ အရင္ကလို ပိတ္ပစ္လိုက္ပါကြာဟုေတာ့ ကြၽန္ ေတာ္ မေျပာေတာ့ပါ။

            “ခပ္တိုးတိုးေလးဖြင့္ပါကြာ”ဟုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ တစ္ထစ္ေလွ်ာ့လာႏုိင္ပါၿပီ။

ကိုကို(စက္မႈတကၠသုိလ္)
 

Source: Flower News Category: Most Popular Articles Action:  Printable Version  |  Mail This  |    Add favorite